Reacties op het boek
12 juni 2010
Ik wil u laten weten dat ik het boek met veel bewondering in 1 x heb uitgelezen en ik heb hem sinds vandaag pas, dus dat zegt wel wat. (terwijl ik helemaal geen lezer ben), maar erg mooi beschreven en heel indrukwekkend!!!
15 juni
In één adem uitgelezen, indrukwekkend en mooi geschreven.
19 juni
Mooi geschreven, als je eraan begint kan je niet meer stoppen. Veel herkenbare zaken.
Ik heb het boek in één keer uitgelezen, goed verhaal, soms zeer herkenbaar.
22 juni
Ik heb afgelopen zondag je boek gelezen en wil je mijn reactie niet onthouden. Goed leesbaar geschreven en geeft een boeiend beeld over de ontwikkelingen in de gehandicaptenzorg in het algemeen en de Cruquiushoeve en de Prinsenstichting in het bijzonder. Zoals je misschien weet ben ik aan het begin van mijn loopbaan ong. 20 jaar werkzaam geweest op de Cruq. als "divisiedirecteur zwakzinnigenzorg". Primula viel niet onder mijn aandachtsgebied, maar zowel de kantine in de SWP als het Theehuis. Jullie hebben wel al heel wat meegemaakt (die neuroloog!), maar ook binnen de Prinsenstichting. ik vind dat je op een positief kritische wijze je ervaringen hebt beschreven en vond het een mooi tijdsdocument. Als je het goed vindt lijkt een recensie in de Klinker of de nieuwsbrief een goed idee. Ik vraag of de afd. communicatie hierover contact met je opneemt.
Ik heb met veel interesse het boek over Eric gelezen. Wat een geschenk zo'n kind, maar ook wat een opgave! Ik was zeer onder de indruk van alles wat op uw pad komt. Veel mooie momenten met elkaar gewenst!
Ik heb met interesse en herkenning het boek gelezen. Herkenning, ook omdat ik zelf met mijn zoon een groot deel van het pad heb gelopen, al is hij jonger dan uw zoon. Ik denk dat het zeker interessant is voor de doelgroep EpilepsiePlus. Ik heb zojuist gevraagd of ze er op de website van de EVN een vermelding van maken. Alle goeds, en dank voor het 'kijkje' in jullie leven!
24 juni
Ik heb jouw boek in een keer gelezen. Het was zo spannend dat ik niet kon stopen met lezen. Het is een ongelooflijk verhaal. Ik had wel van Eric gehoord maar was me natuurlijk niet bewust wat zijn situatie voor jullie betekent. Ik ben blij dat ik hem door jouw boek heb leren kennen. Ik zou hem graag een keer willen ontmoeten. Ook ben ik blij dat ik jullie nu beter ken. Ik ben zeker het boek zal heel belangrijk worden voor families in een dergelijke situatie. Erg mooi gedaan!
25 juni
Dat heb ik met plezier gelezen. Mijn oudere broer, jan Maarten, was ook een 'zondagskind". Iets meer aanspreekbaar dan jullie Eric, maar zo herkenbaar.
Dank, en veel liefs.
29 juni
Prachtig omschreven levensverhaal. Ik ben er enorm door geraakt.
30 juni
Tijdens het jaarlijkse zomerfeest op Kadijkerkoog kreeg ik van veel medewerk(st)ers te horen dat ze het een mooi en indrukwekkend boek vonden dat ze in één adem hebben uitgelezen. Als je er aan begint kan je niet meer stoppen was de reactie van iedereen.
1 juli
Ik heb van een andere ouder gehoord dat ze erg onder de indruk is van het boek, en van nog een andere moeder dat ze het heeft besteld: het heeft de aandacht!
19 augustus
Het boek heb ik 2 keer gelezen en ik zal het nog vaker lezen. Jullie hebben een zware weg afgelegd. Als er geen liefde was geweest, hadden jullie het niet gered. Een tijdje geleden las ik wat wijze woorden die mij erg aanspraken.
1. De wereld is geen speeltuin, het is een schoolplein. We zijn hier om te leren.
2. Het leven is geen vakantie, maar een opleiding.
3. En de eeuwige vraag is, hoe kunnen wij beter liefhebben.
Dat beter liefhebben daar zijn jullie beiden het bewijs van. Hou vol, je zult altijd de kracht vinden die je nodig hebt voor deze taak. Met veel respect en hoogachting, Anne (91 jaar)
Oktober (Spigul nr. 4 van Aveleijn
Het is een feest van herkenning. Het boek leest heel prettig en regelmatig moet je het even laten bezinken. De zaken waar Hans en Els tegenaan lopen zijn voor velen van ons herkenbaar.’
Oktober (Klik nr. 10)
Een vader beschrijft het gezinsleven van een meervoudig complex gehandicapte zoon, nu ruim 40 jaar oud. De ouders houden veel van Eric, maar hebben ook veel verdriet om hem gehad en voelen zich door professionals niet altijd rechtvaardig behandeld.
Oktober (Markant nr, 8)
Hans Fictoor beschrijft in Eric ons Zondagskind het leven met een kind dat door onzorgvuldig medisch handelen als baby ernstig gehandicapt raakt. Het is een dagboek geworden dat aan de hand van minutieuze beschrijvingen een overzicht geeft van het leven van Eric (nu 42) en zijn gezin. De nadruk ligt vooral op alle moeilijkheden die de verzorging van Eric met zich meebrengt. Wel begrijpelijk als je leest hoe de goedgelovige ouders in de jaren zeventig te maken hadden met slechte communicatie en onzorgvuldige bejegening van de zorgverleners. Maar in de loop van de tijd wordt de samenwerking tussen zorgverleners en ouders beter en krijgen ze meer invloed op het leven van hun zoon. Dit boek zal voor andere ouders met een ouder kind met ernstige beperkingen zeker herkenbare situaties schetsen. Maar ouders die net beginnen aan een leven met een ernstig gehandicapt kind zullen eerder worden ontmoedigd dan aangemoedigd.
Oktober (Klinker nr, 3)
Een op waarheid geschreven boek waarin Hans Fictoor helder en duidelijk beschrijft hoe de komst van zijn zoon Eric het leven van hem en zijn vrouw heeft veranderd. Hoe zwaar het soms is maar het laat vooral zien waar het nu daadwerkelijk om gaat in het leven: Liefde!
Ik wil u laten weten dat ik het boek met veel bewondering in 1 x heb uitgelezen en ik heb hem sinds vandaag pas, dus dat zegt wel wat. (terwijl ik helemaal geen lezer ben), maar erg mooi beschreven en heel indrukwekkend!!!
15 juni
In één adem uitgelezen, indrukwekkend en mooi geschreven.
19 juni
Mooi geschreven, als je eraan begint kan je niet meer stoppen. Veel herkenbare zaken.
Ik heb het boek in één keer uitgelezen, goed verhaal, soms zeer herkenbaar.
22 juni
Ik heb afgelopen zondag je boek gelezen en wil je mijn reactie niet onthouden. Goed leesbaar geschreven en geeft een boeiend beeld over de ontwikkelingen in de gehandicaptenzorg in het algemeen en de Cruquiushoeve en de Prinsenstichting in het bijzonder. Zoals je misschien weet ben ik aan het begin van mijn loopbaan ong. 20 jaar werkzaam geweest op de Cruq. als "divisiedirecteur zwakzinnigenzorg". Primula viel niet onder mijn aandachtsgebied, maar zowel de kantine in de SWP als het Theehuis. Jullie hebben wel al heel wat meegemaakt (die neuroloog!), maar ook binnen de Prinsenstichting. ik vind dat je op een positief kritische wijze je ervaringen hebt beschreven en vond het een mooi tijdsdocument. Als je het goed vindt lijkt een recensie in de Klinker of de nieuwsbrief een goed idee. Ik vraag of de afd. communicatie hierover contact met je opneemt.
Ik heb met veel interesse het boek over Eric gelezen. Wat een geschenk zo'n kind, maar ook wat een opgave! Ik was zeer onder de indruk van alles wat op uw pad komt. Veel mooie momenten met elkaar gewenst!
Ik heb met interesse en herkenning het boek gelezen. Herkenning, ook omdat ik zelf met mijn zoon een groot deel van het pad heb gelopen, al is hij jonger dan uw zoon. Ik denk dat het zeker interessant is voor de doelgroep EpilepsiePlus. Ik heb zojuist gevraagd of ze er op de website van de EVN een vermelding van maken. Alle goeds, en dank voor het 'kijkje' in jullie leven!
24 juni
Ik heb jouw boek in een keer gelezen. Het was zo spannend dat ik niet kon stopen met lezen. Het is een ongelooflijk verhaal. Ik had wel van Eric gehoord maar was me natuurlijk niet bewust wat zijn situatie voor jullie betekent. Ik ben blij dat ik hem door jouw boek heb leren kennen. Ik zou hem graag een keer willen ontmoeten. Ook ben ik blij dat ik jullie nu beter ken. Ik ben zeker het boek zal heel belangrijk worden voor families in een dergelijke situatie. Erg mooi gedaan!
25 juni
Dat heb ik met plezier gelezen. Mijn oudere broer, jan Maarten, was ook een 'zondagskind". Iets meer aanspreekbaar dan jullie Eric, maar zo herkenbaar.
Dank, en veel liefs.
29 juni
Prachtig omschreven levensverhaal. Ik ben er enorm door geraakt.
30 juni
Tijdens het jaarlijkse zomerfeest op Kadijkerkoog kreeg ik van veel medewerk(st)ers te horen dat ze het een mooi en indrukwekkend boek vonden dat ze in één adem hebben uitgelezen. Als je er aan begint kan je niet meer stoppen was de reactie van iedereen.
1 juli
Ik heb van een andere ouder gehoord dat ze erg onder de indruk is van het boek, en van nog een andere moeder dat ze het heeft besteld: het heeft de aandacht!
19 augustus
Het boek heb ik 2 keer gelezen en ik zal het nog vaker lezen. Jullie hebben een zware weg afgelegd. Als er geen liefde was geweest, hadden jullie het niet gered. Een tijdje geleden las ik wat wijze woorden die mij erg aanspraken.
1. De wereld is geen speeltuin, het is een schoolplein. We zijn hier om te leren.
2. Het leven is geen vakantie, maar een opleiding.
3. En de eeuwige vraag is, hoe kunnen wij beter liefhebben.
Dat beter liefhebben daar zijn jullie beiden het bewijs van. Hou vol, je zult altijd de kracht vinden die je nodig hebt voor deze taak. Met veel respect en hoogachting, Anne (91 jaar)
Oktober (Spigul nr. 4 van Aveleijn
Het is een feest van herkenning. Het boek leest heel prettig en regelmatig moet je het even laten bezinken. De zaken waar Hans en Els tegenaan lopen zijn voor velen van ons herkenbaar.’
Oktober (Klik nr. 10)
Een vader beschrijft het gezinsleven van een meervoudig complex gehandicapte zoon, nu ruim 40 jaar oud. De ouders houden veel van Eric, maar hebben ook veel verdriet om hem gehad en voelen zich door professionals niet altijd rechtvaardig behandeld.
Oktober (Markant nr, 8)
Hans Fictoor beschrijft in Eric ons Zondagskind het leven met een kind dat door onzorgvuldig medisch handelen als baby ernstig gehandicapt raakt. Het is een dagboek geworden dat aan de hand van minutieuze beschrijvingen een overzicht geeft van het leven van Eric (nu 42) en zijn gezin. De nadruk ligt vooral op alle moeilijkheden die de verzorging van Eric met zich meebrengt. Wel begrijpelijk als je leest hoe de goedgelovige ouders in de jaren zeventig te maken hadden met slechte communicatie en onzorgvuldige bejegening van de zorgverleners. Maar in de loop van de tijd wordt de samenwerking tussen zorgverleners en ouders beter en krijgen ze meer invloed op het leven van hun zoon. Dit boek zal voor andere ouders met een ouder kind met ernstige beperkingen zeker herkenbare situaties schetsen. Maar ouders die net beginnen aan een leven met een ernstig gehandicapt kind zullen eerder worden ontmoedigd dan aangemoedigd.
Oktober (Klinker nr, 3)
Een op waarheid geschreven boek waarin Hans Fictoor helder en duidelijk beschrijft hoe de komst van zijn zoon Eric het leven van hem en zijn vrouw heeft veranderd. Hoe zwaar het soms is maar het laat vooral zien waar het nu daadwerkelijk om gaat in het leven: Liefde!
