Recensies
(Voor een beter leesbare tekst, klik op het artikel)
(Voor een beter leesbare tekst, klik op het artikel)
Hans en Els Fictoor met hun zoon Eric die in de Prinsenstichting woont. In het boek ‘Eric ons Zondagskind’ beschrijft Hans de geboorte en levensloop van Eric die inmiddels 42 is. FOTO ELLA TILGENKAMP www.ellatilgenkamp.nl
DKTP-injectie
DKTP-injectie
Net als elke zuigeling krijgt Eric na vier maanden zijn eerste DKTP-injectie. Dan openbaren zich onverklaarbare stuipjes die gepaard gaan met traantjes in zijn ooghoeken. Na de tweede prik nemen de stuipjes in hevigheid toe. Tientallen keren per dag trekt Eric zijn fragiele lijfje ineen. Er komen meer traantjes, steeds vaker gepaard gaand met gillende geluidjes. Als de huisarts hen geruststelt, accepteren Hans en Els zijn uitleg. ’We weten niet beter, het is ons eerste kindje’, schrijft Hans in het boekje met felgele zonnebloemen op de kaft. Hans beschrijft op indringende wijze de enorme teleurstelling, het intense verdriet, de onervarenheid, het onbegrip en de onwetendheid.
,,Tegenwoordig heb je echo’s en prenatale zorg. Maar destijds was het heel anders’’, zegt Els. ,,Eric vertoonde kort na zijn geboorte ernstig bloedsuikertekort. Ze vonden hem aan het voeteneind en hij zag helemaal blauw van de onderkoeling. Hij kon zichzelf niet meer op temperatuur houden.’’ Kwam het omdat tijdens de zwangerschap van Els een van de naaste familieleden in contact kwam met iemand die de rodehond had? Zijn er verkeerde medicijnen gebruikt? Foute doseringen? Wie zal het zeggen?
Hans en Els belanden met hun zonnestraal, maar eeuwige zorgenkind Eric, in de medische molen die niet altijd even tactisch optreedt, zoals Hans onomwonden beschrijft. ,,De neuroloog zei op een gegeven moment: je hoeft dat kind niet meer mee te nemen naar spreekuur want hij zegt toch niets.’’ Heilgymnastiek baat volgens de behandelend specialist evenmin. ’Want hij begrijpt niets’, voegt de medicus eraan toe. Zo zijn er talrijke botheden die het prille ouderschapsgeluk van Fictoor met mokerslagen de grond inslaan. ,,We zijn meermaals op onze ziel getrapt’’, zegt Hans. De religieuze zuster in het Sint Franciscus Gasthuis vindt het ’voorbarig’ dat Hans de geboortekaartjes al heeft verstuurd. Er zijn zelfs mensen die erop zinspelen dat het ’voor Eric beter anders had kunnen aflopen’.
Aan de andere kant weet Hans Fictoor zich oprecht gesteund. Als hij als werknemer van een groot bouwbedrijf daags voor Kerstmis opmerkt dat hij zijn eindejaarsbonus aanwendt voor een invalidenwagen voor Eric, maakt zijn chef een mooi gebaar. De baas betaalt de andere helft.
Zo is er ook de nieuwe huisarts in Purmerend, als hij met zijn werk meeverhuist. Hij garandeert ’altijd klaar te zullen staan’ en maakt die belofte meer dan waar.
Zelfs de zorgverzekeraar, de Onderlinge Ziektekostenverzekering Noord-Holland Noord U.A. in Alkmaar herbergt een humanitair pareltje.
De contactpersoon vraagt bij elk telefoongesprek steevast ’hoe gaat het met Eric?’ en sleept er het maximale uit. Als blijkt dat een nieuwe invalidenwagen niet in het pakket zit, weet dit aanspreekpunt toch een potje aan te boren dat het wel vergoedt. Zo zijn er meer lichtpuntjes.
De contacten met kinderdagverblijf Pinokkio in Zaandam en ook met behandelingscentra De Cruquiushoeve zijn overwegend prima. Er werken toegewijde en professionele krachten. Ook is er alle lof voor De Prinsenstichting waar Eric thans in goede handen is. De dagelijkse leiding, uitzonderingen daargelaten, heeft oog voor de individuele noden van ouders die de zorg van hun kind uit handen geven. Maar wat blijft, is het onophoudelijk gevecht met de bureaucratie, met regelgeving, met de overheid en het alledaagse ongemak. Hans Fictoor schrijft er over op een hele pure manier, vanuit zijn hart. Wat opvalt, is zijn oog voor detail. Hij registreert alle data feilloos, weet nog precies dat Eric op 25 november 1985 een oproep krijgt voor de keuring van militaire dienst. Terwijl hij al sinds 1978 in Kadijkerkoog woont.
,,We hadden graag gezien dat Eric naar Amsterdam had kunnen gaan voor de keuring’’, mijmert Hans. Gekwelde herinnering, dat zeker.
Maar wat overheerst, is de onvoorwaardelijke liefde voor een kind dat eeuwige zorg behoeft. Eric heeft hun leven beperkt, bepaald maar ook intens verrijkt.
Zo schrijft Hans in het slotwoord; ’Onlangs vierden we z’n 42e verjaardag. Het is een feest om te zien hoe hij geniet van alle aandacht en de heerlijke taart.
Hoe hij met z’n mooie bruine ogen kijkt naar mij, Els en z’n zusje Petra. Op die momenten besef je dat alle opofferingen niet voor niets zijn geweest en dat we dat nog vele jaren willen blijven doen’.
,,Tegenwoordig heb je echo’s en prenatale zorg. Maar destijds was het heel anders’’, zegt Els. ,,Eric vertoonde kort na zijn geboorte ernstig bloedsuikertekort. Ze vonden hem aan het voeteneind en hij zag helemaal blauw van de onderkoeling. Hij kon zichzelf niet meer op temperatuur houden.’’ Kwam het omdat tijdens de zwangerschap van Els een van de naaste familieleden in contact kwam met iemand die de rodehond had? Zijn er verkeerde medicijnen gebruikt? Foute doseringen? Wie zal het zeggen?
Hans en Els belanden met hun zonnestraal, maar eeuwige zorgenkind Eric, in de medische molen die niet altijd even tactisch optreedt, zoals Hans onomwonden beschrijft. ,,De neuroloog zei op een gegeven moment: je hoeft dat kind niet meer mee te nemen naar spreekuur want hij zegt toch niets.’’ Heilgymnastiek baat volgens de behandelend specialist evenmin. ’Want hij begrijpt niets’, voegt de medicus eraan toe. Zo zijn er talrijke botheden die het prille ouderschapsgeluk van Fictoor met mokerslagen de grond inslaan. ,,We zijn meermaals op onze ziel getrapt’’, zegt Hans. De religieuze zuster in het Sint Franciscus Gasthuis vindt het ’voorbarig’ dat Hans de geboortekaartjes al heeft verstuurd. Er zijn zelfs mensen die erop zinspelen dat het ’voor Eric beter anders had kunnen aflopen’.
Aan de andere kant weet Hans Fictoor zich oprecht gesteund. Als hij als werknemer van een groot bouwbedrijf daags voor Kerstmis opmerkt dat hij zijn eindejaarsbonus aanwendt voor een invalidenwagen voor Eric, maakt zijn chef een mooi gebaar. De baas betaalt de andere helft.
Zo is er ook de nieuwe huisarts in Purmerend, als hij met zijn werk meeverhuist. Hij garandeert ’altijd klaar te zullen staan’ en maakt die belofte meer dan waar.
Zelfs de zorgverzekeraar, de Onderlinge Ziektekostenverzekering Noord-Holland Noord U.A. in Alkmaar herbergt een humanitair pareltje.
De contactpersoon vraagt bij elk telefoongesprek steevast ’hoe gaat het met Eric?’ en sleept er het maximale uit. Als blijkt dat een nieuwe invalidenwagen niet in het pakket zit, weet dit aanspreekpunt toch een potje aan te boren dat het wel vergoedt. Zo zijn er meer lichtpuntjes.
De contacten met kinderdagverblijf Pinokkio in Zaandam en ook met behandelingscentra De Cruquiushoeve zijn overwegend prima. Er werken toegewijde en professionele krachten. Ook is er alle lof voor De Prinsenstichting waar Eric thans in goede handen is. De dagelijkse leiding, uitzonderingen daargelaten, heeft oog voor de individuele noden van ouders die de zorg van hun kind uit handen geven. Maar wat blijft, is het onophoudelijk gevecht met de bureaucratie, met regelgeving, met de overheid en het alledaagse ongemak. Hans Fictoor schrijft er over op een hele pure manier, vanuit zijn hart. Wat opvalt, is zijn oog voor detail. Hij registreert alle data feilloos, weet nog precies dat Eric op 25 november 1985 een oproep krijgt voor de keuring van militaire dienst. Terwijl hij al sinds 1978 in Kadijkerkoog woont.
,,We hadden graag gezien dat Eric naar Amsterdam had kunnen gaan voor de keuring’’, mijmert Hans. Gekwelde herinnering, dat zeker.
Maar wat overheerst, is de onvoorwaardelijke liefde voor een kind dat eeuwige zorg behoeft. Eric heeft hun leven beperkt, bepaald maar ook intens verrijkt.
Zo schrijft Hans in het slotwoord; ’Onlangs vierden we z’n 42e verjaardag. Het is een feest om te zien hoe hij geniet van alle aandacht en de heerlijke taart.
Hoe hij met z’n mooie bruine ogen kijkt naar mij, Els en z’n zusje Petra. Op die momenten besef je dat alle opofferingen niet voor niets zijn geweest en dat we dat nog vele jaren willen blijven doen’.
COEN VAN DE LUYTGAARDEN
HET BOEKJE IS TE BESTELLEN VIA WWW.BOEKSCOUT.NL.
Bron: HDCMedia / Noordhollands Dagblad 3 juli 2010
ZATERDAG 3 JULI 2010
REDACTIE.WATERLAND@NHD.NL
Kleurrijk Waterland
MARKANT
Waterland telt veel bijzondere bewoners. Streekgenoten voor wie gebaande paden niet het vanzelfsprekende traject zijn. Markante mensen die hun eigen weg gaan. In deze serie vertellen ze in Dagblad Waterland hun verhaal.
Vader van zwaar gehandicapte zoon schrijft openhartig boek over de pieken en dalen in een moeizame levensloop
Zondagskind Eric Fictoor geliefd zorgenkind
REDACTIE.WATERLAND@NHD.NL
Kleurrijk Waterland
MARKANT
Waterland telt veel bijzondere bewoners. Streekgenoten voor wie gebaande paden niet het vanzelfsprekende traject zijn. Markante mensen die hun eigen weg gaan. In deze serie vertellen ze in Dagblad Waterland hun verhaal.
Vader van zwaar gehandicapte zoon schrijft openhartig boek over de pieken en dalen in een moeizame levensloop
Zondagskind Eric Fictoor geliefd zorgenkind
Groeistuipjes. Zo typeren artsen de ogenschijnlijke schokjes die Eric Fictoor als baby vertoont. Niets om je druk over te maken. Maar diens ouders Hans en Els Fictoor uit Purmerend hebben er een bang voorgevoel bij.
Wat ook uitkomt. De krampjes vormen de voorbode van epileptische aanvallen. Eric heeft hersenbeschadiging en is zwaar gehandicapt.
Nu 42 jaar later is hij de hoofdpersoon in het boek; Eric ons Zondagskind. Geschreven door zijn vader.
In hun onopvallende rijtjeswoning in de Spinetstraat stralen twee gebronsde pensionado’s je tegemoet. Althans zo lijkt het. Want hun beider levensverhaal dat zo hoopvol en glansrijk begint met de geboorte van Eric op 7 januari 1968 verhult de ultieme angst van elke aanstaande ouder. Aanvankelijk lijkt er niets loos.
Oké, tijdens de zwangerschap is Els’ bloeddruk aan de hoge kant, de bevalling verloopt moeizaam en het geboortegewicht houdt niet over. Als Eric dan eindelijk in de couveuse is aangesterkt, mag hij het ziekenhuis verlaten. Hans en Els Fictoor kunnen hun geluk niet op als Eric thuiskomt en in zijn wieg ligt te slapen. Trots als een pauw paradeert moeders met de Engelse kinderwagen door Rotterdam. Vader Hans, werkzaam bij een grote bouwmaatschappij, neemt zijn nazaat mee naar z’n werk om er mee te pronken.
Wat ook uitkomt. De krampjes vormen de voorbode van epileptische aanvallen. Eric heeft hersenbeschadiging en is zwaar gehandicapt.
Nu 42 jaar later is hij de hoofdpersoon in het boek; Eric ons Zondagskind. Geschreven door zijn vader.
In hun onopvallende rijtjeswoning in de Spinetstraat stralen twee gebronsde pensionado’s je tegemoet. Althans zo lijkt het. Want hun beider levensverhaal dat zo hoopvol en glansrijk begint met de geboorte van Eric op 7 januari 1968 verhult de ultieme angst van elke aanstaande ouder. Aanvankelijk lijkt er niets loos.
Oké, tijdens de zwangerschap is Els’ bloeddruk aan de hoge kant, de bevalling verloopt moeizaam en het geboortegewicht houdt niet over. Als Eric dan eindelijk in de couveuse is aangesterkt, mag hij het ziekenhuis verlaten. Hans en Els Fictoor kunnen hun geluk niet op als Eric thuiskomt en in zijn wieg ligt te slapen. Trots als een pauw paradeert moeders met de Engelse kinderwagen door Rotterdam. Vader Hans, werkzaam bij een grote bouwmaatschappij, neemt zijn nazaat mee naar z’n werk om er mee te pronken.